"bedreigde diersoorten, met uitsterven bedreigde diersoorten; in vele landen tegenwoordig wettelijk beschermd."1
"otter of visotter, de soort Lutra lutra, een watermarter van de onderfamilie Otters, wijd verspreid over Eurazië (van Ierland tot Japan en de IJszee tot op Sri Lanka en Java) en westelijk Noord-Afrika. In West- en Midden-Europa is het dier 60-93 cm lang met een staart van 35-60 cm, gewicht (exceptioneel) tot 23 kg. Ondanks het grote verspreidingsgebied is de soort nergens algemeen vanwege de binding aan water en de grote territoria (tot 10 km2). De dieren bewonen de meeste typen van zoet water en komen ook aan de kust voor; vis maakt het hoofdbestanddeel van het voedsel uit, maar ook zoetwatermossels, kreeftachtigen, waterinsecten, kikvorsen, watervogels en kleine zoogdieren worden gegeten. Na een draagtijd van ca. 9 weken worden 2-3 (zelden 4-5) jongen geboren, die ongeveer een jaar bij de moeder blijven; pas na geruime tijd gaan de jongen voor het eerst te water. De maximumleeftijd ligt rond twintig jaar. Een territorium wordt bewoond door een enkel mannetje of een wijfje met jongen; binnen het territorium vindt men een hol, wissels, krabstammen, glijbanen, eetplaatsen, latrines en merkheuvels. In Nederland is door vooral watervervuiling en verstoring de otter uitgestorven. In België is de toestand eveneens zeer ongunstig, de soort is daar zeer zeldzaam. Elders in Europa is de toestand evenmin rooskleurig. Het geslacht Lutra omvat een dozijn soorten verspreid over Eurazië, Afrika, Noord- en Zuid-Amerika. Nauw met de hierboven genoemde gewone otter verwant zijn de Noord-Amerikaanse otter (L. canadensis), de gevlekte otter (L. maculicollis) van Afrika, en twee soorten uit Zuid-Azië, L. sumatrana en L. perspicillata; de laatste heeft een enigszins afgeplatte staart. In Suriname komt nog voor L. longicaudis."2
Gewone otter (afbeelding), 3"Otters, de onderfamilie Lutrinae van de roofdierfamilie Marterachtigen, met ca. 12 soorten in 6 geslachten verspreid over Eurazië, Afrika en Amerika. Otters zijn watermarters, slank gebouwde dieren met korte poten en lange krachtige staart, zwemvliezen tussen vingers en tenen, kleine oorschelpen en een gladde, enigszins vettige pels. De meeste soorten zijn bruinig van kleur met een lichtere onderzijde. De kop is stomp, breed en plat met lange snorharen; oor- en neusopeningen worden onder water via een reflex gesloten. Otters zijn waterbewoners, die ook wel aan de kust komen; slechts één soort is bij uitstek een zeebewoner. De dieren vertoeven echter toch een belangrijk deel van de dag aan land. Deze behendige en intelligente zwemmers voeden zich met waterbewoners; naast vissen worden ook kreeftachtigen, weekdieren, kikvorsen, watervogels en kleine zoogdieren gevangen. Otters zijn gemakkelijk te temmen en af te richten voor de visvangst. In het wild zijn het schuwe dieren die veelal in de schemering of 's nachts actief zijn; de verborgen leefwijze maakt dat de getalsterkte wel onderschat kan worden. De meeste soorten worden in hun voortbestaan bedreigd, niet alleen door een voortdurende jacht omwille van de mooie pels, maar ook door waterverontreiniging, verdwijnen van prooidieren, kanalisatie, verstoring door watersport, enz. Het bekendste geslacht is Lutra (zie otter). De reuzenotter (Pteronura brasiliensis) van Zuid-Amerika is de grootste vorm; dit dier wordt tot 1, 4 m lang plus een afgeplatte staart van ca. 1 m. Deze otter komt ook voor in Suriname. De vingerotters (Aonyx), die geen nagels aan de vingers (en soms ook niet aan de tenen) hebben, bewonen Afrika met twee soorten. De Aziatische vingerotter (A. cinerea) van Zuidoost-Azië heeft eveneens gereduceerde nagels; otters van deze beide geslachten voeden zich vnl. met kreeftachtigen. De zeeotter ten slotte bewoont de kusten aan beide zijden van de noordelijke Grote Oceaan; ook dit is een grote soort."4
Noord-Amerikaanse visotter (afbeelding), 5"zeeotter, de soort Enhydra (of Enhydris) lutris van de Otters. Het is een van de grootste vertegenwoordigers van de zoogdierfamilie Marterachtigen, verspreid langs de kusten van de noordelijke Grote Oceaan van Japan tot Mexico. De dieren worden maximaal ca. 150 cm lang, waarvan een kwart voor rekening van de staart komt; gewicht 25-45 kg (mannetjes zijn groter en zwaarder dan vrouwtjes). De prachtige pels is grotendeels diep zwartbruin; omwille van de huid is de soort tot 1911 zeer vervolgd. Na het instellen van bescherming volgens internationale overeenkomst hebben de geringe en verspreide restpopulaties zich buiten verwachting hersteld; overigens is nu zeeverontreiniging (met o.a. aardolie) een groter gevaar dan jacht en stroperij. Per keer wordt slechts één jong geworpen, dat langdurig door de moeder verzorgd wordt; de draagtijd beloopt 12-13 maanden, maar de implantatie is sterk vertraagd. Maximale levensduur ongeveer 20 jaar. De dieren bewonen vnl. rotsige kusten, vaak in los sociaal verband; zij voeden zich in de ondiepe zee, vnl. met mosselachtigen, inktvissen en zee-egels, maar ook wel met vis. De stekels van de zee-egels worden met de voorpoten verwijderd; hierbij drijft het dier op de rug. Schelpen van weekdieren worden op een steen op de borst van het drijvende dier of tegen de rotsen stukgeslagen. De zeeotter is onder de roofdieren uniek door dit gebruik van een werktuig."6
Zeeotter (afbeelding), 7Als slotwoord wil ik zeggen :Ik heb voor de otter gekozen omdat deze met uitsterven bedreigde diersoort zo goed mogelijk geholpen moet worden.Als we hier met zijn allen wat aan doen zal dat ook wel lukken.En zullen er alijd otters blijven bestaan.