In 1930 werd door de heer Kraai het Texels museum opgericht.

Al snel groeide het museum uit zijn jasje en verhuisde naar een houten barak in het bos.

In de jaren 50 is de toenmalige directeur de Gerrit jan de Haan samen met zijn vrouw begonnen met het opvangen van verzwakte en zieke zeehonden en vogels.

In 1975 verhuisde het Texelse museum naar de huidige plek bij de Koog.

Het museum werd ook een bezoekerscentrum.

In de jaren 80 kreeg het Texelse museum de naam EcoMare, behalve de naam veranderde ook de doelstelling.

Ze gingen nu ook het leveren van een bijdrage aan de natuur van het waddengebied en de Noordzee.

Het is een centrum voor zeehonden en vogels.

Je kunt er van alles te weten komen over de Noordzee, het waddengebied, de Texelse natuur en de invloed van de mens erop.

Het centrum heeft een bezoekers- veldwerk- en een informatiecentrum +een museum, zeehonden- en vogelopvang.

Deze zeehonden zijn oud of gehandicapte ze overleven niet meer in de vrije natuur.

Elk jaar worden er zeehonden gevangen.

Wanneer ze sterk genoeg zijn mogen ze terug.

Elk jaar word er in EcoMare ook een paar zeehonden geboren, wanneer deze groot en sterk genoeg zijn worden ze in de Waddenzee of in het Deltagebied in Zeeland uitgezet.

 Er leven twee soorten zeehonden in de Nederlandse Waddenzee.

De gewone en de grijze zeehond.

Af en toe wordt er een exoot gezien (een zeehond dat niet vaak gezien word)

Zoals een Zadelrob of een klapmuts.

Babyzeehondjes die hun moeder kwijt zijn noemen we huilers.

De zeehonden in de Waddenzee 

Rond 1950 leefden er 3000 zeehonden in de Waddenzee.

In de afgelopen 50 jaar schommelde dit aantal, omdat er een grote jacht was.

Waarbij er in 1889 er maar 438 zeehonden waren dat kwam ook door vervuiling van het water, en in 1988 was er een virusepidemie.

Nu zijn er weer ongeveer 2400 gewone zeehonden in de Waddenzee.

 Geboorte

 Het babyzeehondje komt er met één naar buiten met de vlies erom heen.

De flippen is al uit het vlies, de moeder helpt haar door aan het vlies te snuffelen, en de kop steekt er uit.

De moeder zal de geur en het geluid nooit meer vergeten.

Al snel volgt de zwemles, als het jong moe wordt, mag het jong op de rug van de moeder liggen.

De gewone zeehond jaagt op platvis zoals bot, tong en schol, ze eten ook graag wijting en haring, maar die zijn moeilijk te vangen.

Volwassen zeehonden eten 3 tot 5 kilo vis, ze kunnen met het jagen wel dertig kilometer halen.

Ze worden 1.60 m. lang en wegen 120 kilo.

In gevangenschap worden ze 30 tot 35 jaar oud, en in de vrije natuur niet ouder dan 20 jaar.

Babyzeehondjes wegen ongeveer 8 kilo en zijn 80 cm. Lang.

Ze kunnen bijna meteen zwemmen maar niet voor zichzelf zorgen.

Ze zal eerst haar jong ruiken en horen, dan zal ze zich niet vergissen in een ander zeehondje.

De melk die de babyzeehond drinkt bij haar moeder bestaat uit 40 % vet, dat is nog dikker dan slagroom

Een volwassen mannetje kan 2.30 m. worden en weegt dan 330 kilo.

Volwassen vrouwtjes zijn iets kleiner, die zijn 1.95 meter en ongeveer 160 kilo.

De grijze zeehond is niet grijs, wel bij de geboorte, want bij de geboorte hebben ze lang zilvergrijs haar.

De jongen hebben dikke haren voor de kou want ze worden geboren in de winter, daardoor moeten ze vier weken op het droge blijven tot de haren er af zijn en zelf genoeg zijn gegroeid.

Door de lange haren is het moeilijker zwemmen en de haren drogen niet snel op.

Net als de gewone zeehonden moeten ze na 4 weken al redden.

De laatste jaren gaat het goed met de zeehonden in de Waddenzee,

Binnen een korte tijd zijn er weer 3000 zeehonden in de Waddenzee.

Het schone ervan is erg belangrijk.

Er kan nog wel een virus komen.

Men denkt dat er in de Nederlandse Waddenzee genoeg rustplaatsen zijn voor 14.000 zeehonden.

Ze denken dat het in het begin van deze eeuw ook was.

De populatie van de zeehond kan zich zonder EcoMare goed in stand houden.

Toch is er een goede reden om door te gaan met het opvangen van zeehonden, omdat je dan de mensen kan laten zien wat de natuur doet en dat lukt niet door alleen plaatjes te laten zien.

Ze kunnen elk jaar wel aan een kwart miljoen mensen vertellen over de zeehond.

Daarmee hopen ze een steentje bij te dragen aan het behoud van de Waddenzee en de Noordzee.

Dit was mijn werkstuk over de zeehond.

Geschreven door Bart