Geboorte van een zeehond (klik op de foto voor een vergroting)

De zeehond is het enige zoogdier dat in de Waddenzee leeft. Miljoenen jaren geleden was hij nog een echt landdier. Zeehonden zijn typische kustbewoners. Ze leven in de zee maar ook op het land. Op het land worden de jongen geboren en gezoogd. En tijdens de verharing van hun pels, liggen ze graag op het droge te luieren. De natuurlijke vijanden van de zeehond, zoals de ijsbeer en de zwaardwalvis (de orca) komen in het waddengebied niet voor. De grote vijand van de zeehond hier is de mens.

Land of zee
Zeehonden en zeeleeuwen kunnen iets wat walvissen en dolfijnen niet kunnen: aan land gaan. Ze jagen in zee, maar brengen hun jongen op het land groot.

Soorten
Er bestaan wel achtentwintig verschillende soorten zeehonden. In deze stamboom zijn alleen de bekende robbensoorten genoemd. De zeehond in de Waddenzee is een gewone zeehond. Het totale aantal gewone zeehonden overover de hele wereld wordt geschat op ± 300.000. Dit zijn een aantal soorten. Tijdens laagwater blijven de zeehonden op de drooggevallen zandbanken. Als de vloed de zandbanken weer overspoelt, zullen de zeehonden hun rustplaats weer voor enkele uren verlaten. De gewone zeehond heeft zich in de Waddenzee goed aan zijn milieu aangepast: het is een echte waddenzeehond geworden.

Hebben zeehonden oren?
Zeeleeuwen en pelsrobben hebben oren aan de buitenkant van het lichaam. De oren van de echte zeehonden, zoals de zeeolifant en de monniksrob, zijn niet zichtbaar. Echte zeehonden en robben met oren kunnen allemaal goed zwemmen. Hun achtervinnen duwen hen vooruit door het water. Met hun voorvinnen kunnen ze sturen. Ze voeden zich o.a. met vissen, krabben, garnalen, pijlinktvissen en zeevogels. In de lente komen ze aan land om te broeden en ze verzamelen zich in grote aantallen op stranden, rotsen en ijsschotsen.

Zintuigen
Zeehonden hebben hele mooie grote ogen, maar ze kunnen er niet erg goed mee zien. Omdat hun ogen zo groot zijn, kunnen ze onder water, waar maar weinig licht is, toch veel licht opvangen. Maar erg scherp zien ze niet. Zeehonden zijn bijziend en zien dus in de verte alleen maar vage schimmen, die ze aan hun bewegingen moeten herkennen. Als een mens dan ook, net als een zeehond, over een zandbak hobbelt, blijven de zeehonden vaak gewoon liggen, terwijl iedere vreemde beweging ze altijd op de vlucht jaagt.

Zeehondjes knuppelen.
Elk jaar opnieuw zie je in februari en maart berichten in de krant over het doodknuppelen van jonge zeehondjes. Eind februari, begin maart trekken de zwangere vrouwtjes naar de vaste plaatsen langs de kust. Op het drijfijs werpt elk vrouwtje 1 jong.
Het jong heeft de eerste twee weken een sneeuwwitte vacht. Daarna gaat hij verharen. De vacht wordt vlekkerig en minder mooi. De witte vacht is erg in trek. Je kunt er dure jassen, handschoenen en skilaarzen van maken. De Canadese jagers zijn er ieder jaar op tijd bij om de pasgeboren zeehondjes met knuppels de kop in te slaan. Dan villen ze het dier op het ijs. Het karkas laten ze gewoon achter. De Canadese groep "Greenpeace" zette met een helikopter vrijwilligers op het ijs af. Met hun acties zorgen ze er voor dat de jacht op de t.v. en in de krant komt.

De verzorging en het uitzetten van de dieren.
In de zeehondenopvangcentra worden in de eerste plaats veel huilers verzorgd. Deze jonge zeehondjes die hun moeder zijn kwijtgeraakt, moeten nog helemaal leren eten. In plaats van vette moedermelk wordt een pap van gemalen haring met extra vitaminen door een slang diep in hun keel gegoten. Als ze op die manier op krachten zijn gekomen, krijgen ze vissen door hun keel gedrukt. Dan duurt het niet lang meer of ze beginnen zelf te happen en te slikken. Tenslotte wordt de vis in het water gegooid en hapt het zeehondje 'm zelf weg. Goed doorvoed en met een dikke speklaag worden ze dan in het najaar weer in de Waddenzee teruggezet.

Botjes op het strand.
Kijk na een storm eens op het strand of er misschien botjes zijn aangespoeld. Misschien vind je wel de schedel van een zeehond. De tanden lijken wat op die van een hond: ze zijn vlijmscherp.

Giftige stoffen stapelen zich op in de dikke speklaag.
(1) en in oorganen als lever.
(2) en de hersenen.
(3) Ze veroorzaken onvruchtbaarheid en misgeboorte.

Robina (groep 7 - grade 5)